Een Travellerspoint blog

Tegenstrijdige belangen...

sunny 35 °C

De voorbije week werd gekenmerkt door hartal, hartal, hartal, en nog eens hartal.
Oh en vertelde ik al over de hartal?

Het wordt stilaan een beetje al te gek. Steeds meer mensen van diverse groeperingen komen de straat op om hun mening, verwachtingen of in sommige gevallen ronduit eisen duidelijk te maken aan de huidige regering en/of aan elkaar. De ene hartal is nog niet voorbij, of de volgende wordt al aangekondigd: hartals om de regering pootje lap te leggen, hartals om andere organisaties te dwarsbomen, en ga zo maar door.
De regering van hun kant blijft evenwel ontkennen dat er iets niet pluis is. Ik verwijs de lezer met stalen zenuwen graag door naar het BBC interview met eerste minister Sheikh Hasina. (De link: http://www.thedailystar.net/beta2/news/if-they-dont-participate-in-the-election-they-will-lose/.) Houd uw stressbal evenwel toch bij de hand indien je voordien werd ingelicht over de échte realiteit hier.

Intussen bereikt het nieuws over de situatie schoorvoetend de dorpel van de internationale pers. Het heeft nog lang geduurd, vind ik.
Vooral het feit dat een blogger gearresteerd werd hier, omdat hij gods(of-toch-zeker- Allah)lasterende praat publiceerde op het wereldwijde web, is blijkbaar niet in dovemansoren gevallen.
De extremistische moslimgroeperingen reageerden hier nog feller op dan het gerecht: zij eisen de doodstraf voor deze blasfemie. Daarvoor zetten ze de regering onder druk een eed van trouw aan Allah en de profeet Mohammed op te nemen in de grondwet, zodat de doodstraf voor godslasteraars in de toekomst is verzekerd. Hun 12 overige eisen tonen allemaal hun verlangen naar een religieuze politiek, met Allah on top, en hun versie van de Islam...
Hoewel ze een minderheidsgroep vormen, zijn de extremisten invloedrijk vanwege de terreur die ze zaaien in naam van hun geloof.

Voor mij en mijn collega vrijwilligers betekent dit dat de voorbije week zeer vruchteloos was. De feiten op een rijtje – zeer verhelderend:
1 april – normaal (geen grap)
2 april – hartal
3 april – hartal
4 april – normaal
5 april – vrijdag, hier de heilige dag van de week: er wordt niet gewerkt - start hartal 6 p.m.
6 april – hartal
7 april – normaal
8 april – hartal
9 april – hartal
10 april – hartal
11 april – hartal
12 april – vrijdag, dus wordt er niet gewerkt
13 april - ?
14 april – Bengali New Year: feestdag, dus er wordt niet gewerkt
Voor wie niet goed kan tellen: van alle dagen in april tot en met vrijdag 12 april zijn er nog maar 3 werkbaar geweest. 3 van de 12, of 3/4de verspilde dagen.
Dat geeft geen goed gevoel. Deels omdat de verveling echt wel de kop begint op te steken, maar nog veel fundamenteler omdat het weinig hoopgevend is. Hoe dichter de verkiezingen (voorzien in november) komen, hoe meer mensen hun visie willen delen door openlijk de regering aan te spreken via hartals: hetzij om iets te vragen, hetzij om de regering onderuit te proberen halen, en hoe meer wrijving er tussen die uiteenlopende belanghebbenden kan ontstaan.
Het begint te knagen... Gewetenswroeging: ik kan hier niet doen waarvoor ik hier ben gekomen. Het is niet mijn schuld, en ik kan er niets aan wijzigen, maar het is ook niet correct. Er worden subsidies besteed aan mijn placement, en die gaan momenteel puur naar het onderhouden van mijn bestaan hier. De tegenprestatie leveren die van mij wordt verwacht is binnen de huidige omstandigheden niet mogelijk. Dat kan niet de bedoeling zijn, toch?
Kleine zijprobleempjes (voor mij als persoontje dan) duiken ook op: als er steeds maar nieuwe hartals worden uitgeroepen waardoor er een hele resem opeenvolgende ontstaat, is er ook geen mogelijkheid om inkopen te doen. Moet ik vanaf nu beginnen hamsteren?

Wat ik wel heb kunnen doen op de drie normale dagen:
Ik ben naar de Community Health Camp geweest in Mominpur, met de steun van de 3 britse ICS-volunteers op poten gezet, in samenwerking met DCPUK (mijn werkgever). Die dag kunnen dorpelingen op medisch onderzoek bij de dokter of gynaecoloog, en kunnen ze hun bloedgroep laten testen. Gezien de gebrekkige toegang tot gezondheidszorg, is dat voor de dorpelingen een heel belangrijke dag. De Youth Club had het “plein” heel mooi opgebouwd met doeken en stoelen en compartimentjes afgescheiden door bamboestokken omspannen met doeken. Complimenten!
Helaas ook minder vrolijk nieuws: de ICS volunteers kregen die ochtend te horen dat ze ’s middags al zouden worden opgepikt om naar Dhaka af te reizen, in plaats van 3 dagen later, gezien de aankomende hartals de dagen nadien. Zij keren over enkele dagen terug naar de UK. Geen degelijk afscheid dus voor hen van hun host families in het dorp, na 3 maanden deel te hebben uitgemaakt van het gezin. Leuk is anders...

Zondag ben ik teruggekeerd naar Mominpur, omdat één van de Youth Club leden een job heeft gevonden als trainer ‘tailoring’ bij een NGO vlakbij het dorp. Zij is erin geslaagd een groep vrouwen bijeen te krijgen die zij haar vaardigheden kan aanleren, zodat al die vrouwen een alternatieve bron van inkomsten kunnen genereren voor hun gezin en daardoor ook stijgen in aanzien. Zondag kwam iemand van de NGO naar het dorp om met hen een constitutie op te maken en de functies van het ‘management’ van de vrouwengroep in te vullen door te stemmen, waardoor ik wat inspiratie kon opdoen voor mijn eigen to do’s met de Youth Club.
Heel leuk trouwens om Siren (het meisje in kwestie) de basic naaimachine te zien hanteren waarmee ze het hier waar moet maken. Het ziet er allemaal zo simpel uit, zoals zij dat doet! (Jaloers...)

Vrijdag, voor de start van de hartal tenslotte, ben ik toerist in eigen ‘stad’ gaan spelen. Dat was een frustrerende bezigheid, want ik was de hele dag het circusaapje van dienst en telkens als ik mijn taka moest bovenhalen, sloegen ze er niet naast en vroegen schaamteloos het tienvoud van de ‘normale’ prijs. Heel vermoeiend soms. Het toppunt was toch wel de groep van minstens 40 Bengaaltjes die rond mij stond, precies zoals je ziet gebeuren tijdens de Gentse Feesten. Maar dan is dat toch altijd rond een straatartiest - nu was het gewoon rond mij, staand, niets doend... En maar foto’s nemen! Ik moest de opwelling stevig bedwingen om een gek dansje te beginnen doen en een hoedje voor mij neer te leggen...
Maar goed: ik heb een oud gerechtsgebouw gezien uit het Raj-tijdperk, met daarrond een groot park. En een kleine, niet bijzonder aantrekkelijke, hindutempel iets verderop. En verder vooral veel gestaar... Zoals de man die 2 meter van mij kwam staan: starend... Om er zich vervolgens een half uur (!) later bij te gaan zetten, toch wat comfortabeler, starend... Naar mij, zittend op een bankje, doing nothing. Dan ga ik maar ergens anders zitten, dacht ik, want na een half uur vond ik het wel welletjes. Maar hij volgde mij gedwee, als een kuiken achter moeder Eend. “Jamaar, zo niet hé, vriend”: terug naar het eerste bankje – dat leek mij wel klare (nonverbale) taal – en zo is de boodschap uiteindelijk overgekomen.

Zo zie je maar: uiteindelijk komt het allemaal wel goed...

Toch?

Geplaatst door LienVerbeke 13:11 Gearchiveerd in Bangladesh

Email deze blog postFacebookStumbleUpon

Inhoudsopgave

Reageer als eerste.

Deze blog bericht is nu gesloten voor reacties van niet-leden van Travellerspoint. Je kan nog wel een reactie achter laten als je lid bent van Travellerspoint.

Vul hier jouw Travellerspoint login details in

( Wat is dit? )

Als je nog geen lid van Travellerspoint bent, kun je gratis lid worden.

Word lid van Travellerspoint