Een Travellerspoint blog

Licht aan de horizon...

overcast 31 °C

Subo Novo Borsho!
Oftewel: gelukkig (Bengaals) nieuwjaar!
Op 14 april zijn we hier het jaar 1420 ingegaan. En daarmee ook een nieuw seizoen: Bojshak.

Voor ons helaas geen culturele events - om veiligheidsredenen - wel weer de eer om bij twee families op diner te gaan. De eerste om 17u, de tweede om 21u. Opnieuw een stevige stretchoefening voor de maag, want Bengalen sparen koste noch moeite om je zonder honger naar huis te sturen.
Mijn laatste diner was bij mijn buren (en tevens huiseigenaars). Die hadden maar liefst 10 (!!) verschillende schotels voor mij bereid. Heel bizarre avond trouwens, want als gast eet je hier alleen, terwijl de gastheer en –vrouw elk hapje en knabbeltje met argusogen volgen. Bovendien stond er de hele tijd een meisje met een waaier achter mij te wapperen. Er was geen ‘fan’ in de eetruimte en ondanks mijn pogingen om hen duidelijk te maken dat ik het graag warm heb, bleef het meisje maar flapperen en wapperen... Heel heel gek, ik kan het je verzekeren! :-)

De nacht na nieuwjaar vertrok ik – samen met de Roemeense Iulia - voor 3 dagen naar Dhaka. Daar hadden we donderdag een meeting met alle HR vrijwilligers. We hadden allemaal onze bekommernissen over de huidige situatie in Bangladesh en de moeilijkheden om zo onze taken te vervullen. Daarom wilden we eens samenzitten met elkaar en met het hoofd van VSO hier. Omdat er hartals aangekondigd waren, vertrokken we enkele dagen voordien al naar Dhaka. Grote verrassing eens we daar waren, want de hartals werden afgelast! Een absolute primeur!
Het was heel fijn om Liesbeth terug te zien, wiens parcours van VSO assessment tot Bangladesh helemaal gelijk liep met het mijne, en de andere vrijwilligers die naar Dhaka waren afgezakt voor het afscheidsfeestje van Sabine en CJ (bij wie we de eerste maand inwoonden).
Ik was verrast dat ik nu wel van Dhaka kon genieten – misschien omdat het deze keer beperkt in tijd was, in tegenstelling tot de lange inductiefase toen we allemaal zaten te popelen om onze echte placement te zien.
In elk geval: het was leuk! Niet alleen het weerzien trouwens, want er was ook plezant nieuws: Iulia en Diana, die nu in een dorp 1 uur van mij vandaan wonen, worden nagenoeg mijn buren. Het vooruitzicht van meer sociaal contact en meer mogelijkheden om hartaldagen in te vullen, maakt mij alleszins heel blij.
En dan was er de meeting, die ons allemaal een grote boost gaf. VSO begrijpt echt wel hoe de huidige situatie ons beperkt (en hoe frustrerend dat voor ons kan zijn), maar kon ook zinvol advies geven over hoe we toch kunnen proberen enkele obstakels te omzeilen. Het samenzitten op zich prikkelde ook mijn creatieve brein, dat eerder hersendood lijkt als ik moederziel alleen voor de pc zit.
Vol nieuwe energie, goesting en ideeën, sloten we onze driedaagse af met de 'goodbye party', een dansje en (Hollands) bier.

Vrijdag was busdag: slapen, slapen en nog eens slapen dus (om toch nog moe thuis te komen).
Dat thuiskomen had wel een verrassing in petto: mijn huisje droeg de sporen van een mini-“overstroming”... O-oh... :-/
Bojshak, het nieuwe seizoen bij het begin van een Bengaals nieuw-jaar, is ‘the stormy season’. Sinds nieuwjaar was er bijna elke avond een onweer, overdag is het vaker bewolkt, en er waait wat meer (frisse) wind. Maar blijkbaar is mijn huis daar niet helemaal klaar voor.
Diezelfde nacht passeerde er een heel fel onweer over Rangpur: met felle wind, hevige bliksem, daverende donderslagen en heel veel regen.
Toen ik ’s morgens uit bed wou stappen, voelde ik nattigheid. Letterlijk. Het was splets-splets-splets, door het hele huis. Eén grote plas.
De buren kwamen meteen helpen en zorgden ook direct voor een oplossing: ze bouwden een soort drempeltje voor beide buitendeuren, zodat het water er niet meer onderdoor naar binnen kan. Toch voelden ze zich heel schuldig en kwamen meteen weer koekjes en thee brengen. Ook ’s avonds bij thuiskomst van een bezoek aan Kuribisa (waar ik werd gevoederd door één van de dorpelingen 's middags) werd ik meteen opnieuw naar binnen geroepen voor thee en lekkers.

Ik ben met mijn gat in de boter gevallen...

Geplaatst door LienVerbeke 11:07 Gearchiveerd in Bangladesh

Email deze blog postFacebookStumbleUpon

Inhoudsopgave

Reacties

Verrassingen blijven komen blijkbaar.
Super verhalen, zo zien we dat we hier toch niet zo slecht zitten in ons landje.

door Bruno

Deze blog bericht is nu gesloten voor reacties van niet-leden van Travellerspoint. Je kan nog wel een reactie achter laten als je lid bent van Travellerspoint.

Vul hier jouw Travellerspoint login details in

( Wat is dit? )

Als je nog geen lid van Travellerspoint bent, kun je gratis lid worden.

Word lid van Travellerspoint