Een Travellerspoint blog

Tussen ramadan en regen

semi-overcast 32 °C

Dat de tijd vliegt: we zjin alweer een maand verder...
De inspiratie voor nieuwe blogs lijkt evenredig te dalen met de duur van mijn verblijf hier...
Hoog tijd voor een update!

Highlights en lowlights van de voorbije maand:

Ik heb mezelf voor het eerst in een saree gewikkeld (en ge-veiligheidsspeld). Een heel gek gevoel: echt comfortabel zat het niet (het voelde toch maar ‘bloot’) en ik moest noodgedwongen een soort eendenpas doen (de bewegingsvrijheid van de beentjes is nogal beperkt in een saree). Het aantrekken op zich was ook al ingewikkeld. Gelukkig hielp mijn vertaalster een handje.. De Bengalen vonden het in ieder geval fantastisch: een ‘bidesi’ in traditionele kledij.

Daags na het saree-avontuur was er Youth Club meeting in één van m’n dorpjes. Onderweg een pakkende scène: ik ging met de local bus (lees: een gammele bus die van tussen de schrootpers getrokken lijkt te zijn net voor hij helemaal plat was, daarna weer – zo goed en zo kwaad als het kan – werd uitgestreken en een dikke pak verf kreeg om alle kreukels en gaten te camoufleren). Het duurt altijd een tijd voor dat pokkehete ding vertrekt... Tijdens het wachten stapt een koppel de bus op, met hun zoontje zo slap als een vod en met de ogen volledig weggedraaid in hun armen. Dat kindje zag er echt niet goed uit... Die mensen gingen – vermoedelijk – naar het dichtstbijzijnde grotere ziekenhuis: 4 uren rijden buiten Rangpur. Ik zag ook andere mensen bezorgd gluren naar het zieke kind, en vond het een vreselijk idee dat ze niet veel sneller hulp konden krijgen. Hoe hard ik mijn grijze celletjes ook pijnigde, ik kon op geen alternatief vervoer komen om hen te helpen sneller ter plaatse te geraken.De beperkingen van een ontwikkelingsland... Heel confronterend om de beperkte toegang tot diensten, zoals gezondheidszorg, zo onder je neus te zien...

Nog iets over reizen met de plaatstelijke bussen trouwens: die zijn echt het mekka voor “testosteronmannetjes”, zoals ik ze noem. Elke bus heeft, behalve een chauffeur, ook een ticketjesman en minstens één “roeperke”. Die roeperkes moeten mogelijke passagiers “lokken” (ik vind het eerder afschrikwekkend) door hard te schreeuwen waar de bus heengaat. Als je hun kant op gaat, moet het plots heel snel gaan en jagen of sleuren ze je haast op de bus. En dan gaat het geroep verder ,want zij dienen als extra paar ogen voor de chauffeur, hangend in de open deur van de bus. Ze nemen hun taak zeer ten harte door constant te schreeuwen naar vehikels allerhande die hen afremmen en door de chauffeur te instrueren dat hij een beetje meer naar links of rechts moet, daarbij gedurend hevig op het povere geraamte van bus kloppend. En dan verrassen de testosteronmannetjes met de meest elegante golfbeweging met hun arm als ze willen tonen (arm door de deur stekend) dat de bus naar links gaat. Prachtig om te zien. De zachte noot tussen al het testosterongedoe.

Verder was er een meeting in Dhaka, waarbij elk van de HR vrijwilligers een jongere van een Youth Club moest meebrengen. Zo ging ik samen op pad met Khazanur. We gingen rond de tafel zitten met een potentiële nieuwe partner van VSO, waarbij Youth Clubs de kans zouden krijgen om getraind te worden en later te werken in de IT sector. Zelf had ik ook nog een meeting met de HR collega’s, terwijl we toch weer samen in Dhaka waren. We plannen alle Youth Club Boards training te geven rond samenwerken, in elke regio waar een HR vrijwilliger is (Rangpur, Chittagong en Chitalmari). Daar kijk ik al naar uit!

De dag na de meetings was het een hele dag terug ‘bussen’ naar Rangpur. De busmaatschappij had een verrassing in petto toen we ’s morgens kwamen aanmelden: de bus was afgelast. Niemand die iets had laten weten. Gelukkig konden we nog net een andere bus nemen, en zo kwam ik dan toch nog op bestemming. Een dolle rit wel, waarbij de bus eventjes een shortcut besloot te nemen toen er een file in zicht was: dwars door de velden hobbeldebobbel tot voorbij de opstopping. Bijzonder!

Op 11 juli is de Ramadan in Bangladesh officieel gestart. Overal langs de straat zijn kleurrijke tentjes als paddenstoelen uit de grond opgedoken. Ze verkopen er allerlei hapjes (hartig en mierenzoet) die de mensen hier eten met “iftar”, dat is hun eerste maaltijd ’s avonds, na het vasten en voor ze naar de moskee gaan voor gebed. (Waarna ze dan opnieuw eten, maar dan ‘voor echt’.)
Het moet echt lastig zijn, die ramadan. De mensen moeten ’s morgens voor vier uur opstaan willen ze kunnen ‘ontbijten’, en vanaf de start van het ochtendgebed (dat al iets na 4u start), mogen ze niets meer eten of drinken tot “iftar” (dat tegen 19u ’s avonds valt). Zelfs hun eigen speeksel mogen ze niet inslikken. Met deze temperaturen lijkt me dat een marteling. Zelf word ik al onnozel als ik in de hitte buiten geweest ben voor een half uurtje en daarna scheel ben van de dorst. Maar alles blijft zijn gang gaan: riksja-fietsers blijven dapper trappen, mensen gaan naar school of werk, bouwers blijven bouwen, ... De kantoren sluiten wel wat eerder; ze nemen uiteraard ook geen middagpauze, dus iedereen mag naar huis tegen de tijd dat het het lastigst wordt (rond 15u ’s middags, naar het schijnt). Tegen 18u30 lopen de straten leeg en gaat iedereen naar huis voor iftar.

Twee dagen na mijn terugkeer uit Dhaka, moest ik alweer terug met de nachtbus. Deze keer had ik een meeting met de actiegroep rond “Knowledge Transfer”. Intussen kon ik ook afscheid nemen van Diana, een Brits vroedvrouw-met-pensioen van 65 jaar (respect!) die in mijn regio heeft gevrijwilligd voor 6 maanden. Daarna volgden vier dagen hartal, waardoor ik nagenoeg niet buiten kon. Mijn internet had het ook laten afweten, dus ik doodde de tijd met filmpjes kijken... Gelukkig kwamen Liesbeth en haar vriend toen net aan in Dhaka. Dat bracht wat meer leven in de brouwerij. Op een avond zijn we met z’n drietjes pizza gaan eten (dank aan enkele andere vrijwilligers die ‘bella italia’ ontdekten): jeetje, dat heeft gesmaakt!!! Verder waren we opnieuw uitgenodigd bij Kishor, de Indische projectmanager van een grote NGO in Dhaka, die ons graag verwent met een etentje en...een drankje (mét). Heel gezellige avond met nog een aantal andere vrijwilligers en minder gekenden. Een soort livingroom-party. We zijn daar met een aantal blijven overnachten, en de volgende dag rechtstreeks naar de Bagha club geweest voor een duikje in het zwembad en een lekker hapje. ’s Avonds hebben we er nog ons steentje bijgedragen in een benefit quiz voor de reddingswerkers in Savar (remember: het Rana Plaza dat op 24 april is ingestort).
Daags nadien hadden Liesbeth en ik afgesproken met Gijs voor lunch. Het begon echter te regenen, dus we zaten een beetje “vast”. Eén of andere slimmerd had het idee om iets te drinken, wat ontaardde in een hele leuke namiddag vol pret en strawberry daiquiries. Ach, de Gentse Feesten waren net begonnen, helaas deze keer zonder mij, dus ik had iets te compenseren... ;-)
En ook de volgende, en laatste dag in Dhaka was er reden om te klinken: een Royal Dutch op onze nieuwe belgische prins Philippe!

Terug in Rangpur stond er meteen een workshop voor mijn kantoor op de agenda. Leuk! Een concrete activiteit! Daar houd ik van...
Twee internetloze weken later, werd mijn probleem eindelijk opgelost, nadat ik bijna op mijn kop moest gaan staan om die mannen duidelijk te maken dat het géén probleem van “geen bereik” kon zijn aangezien ik de voorbije zes maanden geen problemen had gehad. Maar eind goed, al goed: ik ben terug online!

Mijn hoofd zat wel vaak in Gent, de laatste tijd. Wat was ik graag over en weer geflitst om de feesten mee te pikken! En met goed weer dan nog – dat is toch ook alweer een paar jaar geleden... Ach, volgend jaar haal ik mijn scha wel in. Dank aan de medelevenden voor steunbetuigingen, beeldmateriaal en sappige verhalen!

Intussen weten jullie ook weer wat warm is. Tot voor een kleine week was het hier ’s nachts nog steeds 31-32 °C, wat volgens de weersinfo op het internet gevoelsmatig vertaald neerkomt op 42 °C. Fhoeeeeeeee!
Maar er is precies verandering op komst. Ik heb de indruk dat er nu wel wat meer regen aan het komen is. In het Zuiden regent het al vaker meerdere dagen op een rij. Bij mij is de dag vaker onderbroken met een regenbui(tje), en de temperatuur lijkt overal toch wat gezakt tot rond een 32 °C overdag (en dus toch onder de 30 °C ’s nachts). Maar echt een moesson, zoals ik het mij had voorgesteld, heb ik voorlopig nog niet gezien. Anderzijds hoor ik dat het in Zuid-India intussen al meer dan 32 dagen op rij aan het regenen is. Als het zo zit, hoeft het voor mij toch ook niet... ;-)

Twee dagen geleden moest ik alweer naar Dhaka. Het is hier druk – druk – druk! Op 10 augustus is het Eid, het einde van de Ramadan, groot feest. Iedereen is shopping-crazy: overvolle winkels, constante verkeersopstopping in de stad, en veel, heel veel mensen.
Vandaag wou ik terug naar Rangpur, maar ik moet het een dagje uitstellen. Gisteren is besloten dat Jamaat-e-Islami, de extermistische moslimpartij, niet mag deelnemen aan de verkiezingen in november. En nu zijn die natuurlijk kwaad, wat zich sinds gisteravond vertaalt in wegblokkeringen, auto’s en bussen in brand steken en/of met stenen bekogelen, enfin.. “Sjamosja!”

Morgen terug naar Rangpur, naar een nieuwe training op kantoor en nieuwsgierig naar de Eid-festiviteiten...

Houd jullie hoofd koel daar, in het tropische België!

Geplaatst door LienVerbeke 3:59 Gearchiveerd in Bangladesh

Email deze blog postFacebookStumbleUpon

Inhoudsopgave

Reacties

Finally in cape town...en free wifi..en tijd om een je blog te lezen, dat van die"call boys"herken ik erg van hier,snap soms het nut niet,hier rijden ze wel niet mee,ze roepen enkel de eindbestemming en proppen je dan in "hun"minibus, als deze vol is ,terwijl driver en conductor ergens op hun gemak zitten te luieren.Die laatste krijgt nooit een zitplaats,als minibus vol zit moet hij er zich ergens tussenproppen. Wat ik wel leuk vind is het betalen...het lijkt wel een spel in het negeren van de conductor....je negeert hem zo lang mogelijk en stelt het betalen zo lang mogelijk uit (waarom weet ik ook niet maar aangezien de ritten dikwijls saai zijn vind ik het een leuk spel waar ik ondertussen goed in geworden ben. Uiteraard moet het geld doorgegeven worden naar de erg oncomfortabel ineengepropte conductor....)veel gr uit cape town

door Pim

Deze blog bericht is nu gesloten voor reacties van niet-leden van Travellerspoint. Je kan nog wel een reactie achter laten als je lid bent van Travellerspoint.

Vul hier jouw Travellerspoint login details in

( Wat is dit? )

Als je nog geen lid van Travellerspoint bent, kun je gratis lid worden.

Word lid van Travellerspoint