Een Travellerspoint blog

Made in China

semi-overcast 33 °C

De Ramadan is voorbij, de eet-achterstand ingehaald met EID (uitspreken als EAT: that makes sense).
Dat mocht ik met mijn buren vieren. Ze vroegen me mee bij hun schoonouders voor lunch; de eerste rijstberg (pulao) van de dag.
Het krioelde er van neefjes/nichtjes, nonkels/tantes, broer/zus van..., vrouw/man van...: mijn hoofd suisde ervan. Traditiegetrouw kunnen de kinderen geld vragen van hun (oudere) familieleden. Dat doen ze door eerbiedig te knielen voor de oudere in kwestie, hun voeten aan te raken en dan hun hand uit te steken en puppie-ogen op te zetten. Leuk om te zien. En slim zijn ze wel: oudere nichtjes (al schelen ze maar een paar maanden in leeftijd) zijn ook potentiële geld-ezeltjes, dus als de jongere schobbejakken zien dat hun nichtje een flinke som krijgt van een oom, dan gaan ze snel naar het nichtje met die puppieoogjes van hen... En zo blijft het geld rollen.
De buren vonden het trouwens fantastisch dat ik een saree droeg voor de gelegenheid – al was mijn poging om die meters stof helemaal alleen rond me te draperen niet zo ferm gelukt...
’s Avonds was er het EID festijn bij de buren zelf, en twee dagen later een post-Eid diner bij mijn baas. Heel lekker allemaal, maar ik snap niet hoe ze het doen, zeker na die vastenperiode. Geen wonder dat sommigen eindigen met een indigestie of andere buikkwaaltjes...

Met Iulia als nieuwe collega bij DCPUK, is het wel veel gezelliger werken (en ontspannen nadien).
Zo toverden we een heuse home cinema in elkaar, inlusief drankjes-mét. (Jep, we hebben uiteindelijk toch een duister, stiekem winkeltje gevonden waar je alcohol kunt kopen!)
We zijn ook fanatiek op zoek naar goedkope reservebrillen. Een montuur kost hier maar 2€, dus we kunnen volledig los gaan.

Er wordt natuurlijk ook gewerkt, zo goed en zo kwaad als dat kan. Eens Eid (en dus ook de ramadan) voorbij, was er toch wat meer medewerking.
Zo heb ik eindeijk de 2de training geven op kantoor. Frustrerende vaststelling: de personeelsleden weten perfect hoe alles zou moeten, en toch is er niemand die het ook in de praktijk omzet...
Er wordt ook gezocht naar een nieuwe collega voor ons kantoor. Dat draait stilaan uit op een grote klucht... De eerste sollicitatieronde was achteraf gezien opgezet spel: de baas had al lang beslist wie hij wou, maar had nog wat mensen uitgenodigd. Behalve dan de meest geschikte en voor de hand liggende kandidate, die om mysterieuze redenen niet was uitgenodigd (en waarover ze zelfs niet om een leugentje verveeld zaten). Hoewel geen van alle sollicitanten (inclusief de baas z’n favoriet) geschikt was voor de job, wou hij haar toch per se in dienst. (Korte termijn oplossingen vinden ze hier veel sexier dan langetermijn denken.) Tot de vrouw in kwestie op haar ‘felicitaties met de nieuwe job’ reageerde dat ze het niet wil doen wegens te ver van huis.
De tweede ronde dan maar: het niveau van kandidaten was al iets beter, maar opnieuw vielen er lijken uit de kast. De favoriete was eigenlijk hoogzwanger en zou na 2 maanden dienst al uitvallen (dit binnen een contract van 1 jaar), de 2de was een interne kandidaat die niet van zijn huidige project afgehaald kon worden, en de laatste (minst geschikte) werd dan maar als noodoplossing gekozen... Maar ook zij liet uiteindelijk weten dat ze de job niet kon aannemen.
En zo hebben we nog steeds geen collega, hoewel die eigenlijk vandaag gestart zou moeten zijn.

Tijdens de leegloop uit Rangpur (en alle kleinere steden en dorpen in het land) na Eid was het vechten om buskaartjes te vinden naar Dhaka. Maar we moesten erheen voor meetings, dus veel keuze was er niet: we moesten en zouden bustickets vinden. Als een zot de lijst met busmaatschappijen beginnen afbellen, om uiteindelijk (oef) bij de allerlaatste maatschappij nog 2 kaartjes te kunnen krijgen. Het was wel een bus zonder airco, maar goed, het was een bus, dus wij content.
Met een klein hartje naar het busstation de avond van vertrek, benieuwd in wat voor vehikel we gingen belanden. Het busticketje klonk veelbelovend (“Hino Super Deluxe Luxury Chair Coach Service”), maar de aanblik van de bus was dat veel minder... Zeteltjes met onwrikbare rugleuning, beenruimte voor liliputters, een bende mensen op het dak van de bus en een groep duupjes zonder zitplaats die de hele rit in het gangpad moesten rechtstaan, met kippen, ganzen, en de hele cirque. Even slikken: 8 uren op deze bus voor de boeg... Maar we troostten ons vooral met het feit dat we tenminste konden vertrekken naar Dhaka.
Dat optimisme slonk wel danig toen we om 5u ’s morgens in een monsterfile belandden, na een slapeloze nacht op loodrechte stoeltjes. Het verkeer stond muurvast; tegen 13u ’s middags waren we slechts 10 meter vooruit geraakt. Intussen steeg de temperatuur in de bus tot 37 graden. Met een suf hoofd dat van onze nek neigde te rollen bij elke knikkebol, oververhit en hongerig, konden we alleen maar hopen dat de kurk zo snel mogelijk uit het verkeer getrokken werd en we eindelijk de douche in konden springen en onze magen konden vullen. Twintig uren na vertrek was het dan zover: Dhaka, oase van verkoelend water en een ovenverse pizza...

De dagen in de hoofdstad waren goed gevuld met meetings allerhande. Die verliepen allemaal (verrassend) vlot en efficient. Ik was bijna vergeten dat dat kon! Heerlijk... En een nieuwe aanvoer van inspiratie, ideëen en to do’s voor in onze placement.

Het ging al vaak over “de terugkeer naar huis”. Iedereen die concreter weet wanneer zijn/haar avontuur hier afloopt, ervaart hetzelfde: eens het vertrek concreter wordt, dwalen de gedachten steeds vaker af naar “thuis”. Hoe zal dat gaan? Wat wil ik doen, die eerste dagen? Wat wil ik eten? Wat kan ik aandoen, eens die “pijama” eindelijk geen verplicht kostuum meer is? De aantrekkingskracht van de vrijheden en mogelijkheden in eigen land, de “normaalheid” die we hier moeten missen, terug aan het werk, en bovenal: het weerzien van familie, vrienden, collega’s, kat en konijn...
Ik heb het geluk intussen stevig te kunnen aftellen naar de komst van mijn ouders. Over twee weken is het aan hen om dit land te ontdekken, en achter de gordijnen te piepen van mijn leven hier.

Maar op de terugweg naar Rangpur, dacht ik ook aan de keerzijde, aan wat ik hier zal achterlaten. De quasi zekerheid van mooi weer, de natuur, de schattige geitjes, de kleuren, de puurheid van het leven, de kinderen uit de buurt die op mij af komen gestormd om een praatje te maken, het eten, de chaos met daaraan gekoppeld toch de zekerheid dat alles uiteindelijk in orde komt, het gevoel dat alles kan in Bangladesh, het ontbreken van regeltjes-voor-vanalles-en-nog-wat, het ontbreken van het “rat-race” gevoel/het andere concept van tijd, ...

En allerleitjes, zoals deze:
- Bangladesh is één van de weinig landen waar “Made in China!” als verkoopstruc wordt gebruikt, alsof dat garant staat voor een aura van superieure kwaliteit. Misschien is dat wel waar in vergelijking tot “made in Bangladesh”, maar ons ‘bidesis’ overtuigen ze er toch niet mee...
- Gekke verhalen zoals Chantal’s bezoek aan een openbaar toilet, waar ze bij het buitenkomen gevraagd werd: “Urine?”. Een nummer 1 of nummer 2 komen met een verschillend prijskaartje :-)
- De bananenbomen, gegroeid uit de zaadjes die ik tijdens de eerste weken in Rangpur in mijn banaantjes vond, zijn intussen ongeveer even groot als ikzelf. Volgend jaar beginnen ze vrucht te geven... En dan ben ik weg natuurlijk.
- Buitenkomen uit de flat in Dhaka en een kruin uit de grond zien komen. Het is de concierge, staand in een mansdiepe waterput/riool, enkel zijn “toupetje” zichtbaar vanop de begane grond... Een heel bijzonder ochtendbad!

Geplaatst door LienVerbeke 0:56 Gearchiveerd in Bangladesh

Email deze blog postFacebookStumbleUpon

Inhoudsopgave

Reacties

Ha Lien, zoals we van jouw gewend zijn weer een heerlijk te lezen reisverhaal! Mooi om Eid mee te mogen maken zeg. Geniet van het leven daar, voordat je het weet ben je weer terug en ist weer moeten/moeten/moeten waar je helemaal geen zin in hebt! :-) Sabine

door Sabine Mol

Deze blog bericht is nu gesloten voor reacties van niet-leden van Travellerspoint. Je kan nog wel een reactie achter laten als je lid bent van Travellerspoint.

Vul hier jouw Travellerspoint login details in

( Wat is dit? )

Als je nog geen lid van Travellerspoint bent, kun je gratis lid worden.

Word lid van Travellerspoint