Een Travellerspoint blog

Impressies van een doorsnee Dhaka-dag.

semi-overcast 26 °C

Vandaag ben ik precies 2 weken in Bangladesh.
Tijd voor wat impressies van een doorsnee dag in Dhaka!

Het is doorgaans vroeg opstaan, bij schemerlicht. De doorsnee Bengaal was al voor ons uit de veren, aan de bedrijvigheid op straat te horen. Het getoeter start van diep in de ochtend en gaat door tot laat ’s avonds. (Maar ook ’s nachts is het hier nooit stil – lang leve de oordopjes!) De straatventers allerhande zijn er als de kippen bij (en sommigen hébben ook hun kippen bij) om hun waren aan de man te brengen. Ze maken heel duidelijk wat die hun koopwaar is, zichzelf een bult brullend door de straten. Keuze zat in elk geval: er is de groentenboer, de eierboer, de mandarijnenventer, krantenman, bananenverkoper, patattenboer, een kippenboer. Die laatste zijn trouwens niet voor gevoelige kijkers: de (levende) kippen hangen in trossen of boeketjes met hun kopjes naar beneden, pootjes aan elkaar gebonden. Als de venter ergens stopt, dan legt hij zijn “boeketje kip” op de stoep. De beestjes kunnen geen kant op en blijven dan ook tam liggen. De gemiddelde kip is hier trouwens niet groter dan een groot kuiken (wanneer ze stilaan pluimen krijgen in plaats van dons). Er hangt vermoedelijk minder vlees aan 1 hele Bengaalse kip dan aan 1 belgische kippenbil: geen gezwans. Als iemand zo'n kipje koopt, dan wordt het ook ter plekke, op straat geslacht. Niet het leukste zicht 's morgens vroeg op weg naar kantoor....

Maar goed, terug naar de impressies... Er is dus de geluidencocktail, waarbij ik zeker het gerochel niet mag vergeten te herhalen. Het getoeter is ook een vreemd fenomeen: soms lijkt er een soort tijdelijke gewenning op te treden voor dat geluid, maar dan plots breekt het precies terug door in je bewustzijn. Als je hoofdpijn hebt, of gewoon moe bent, dan kan ik je verzekeren dat je er soms hoorn(;-))-dol van wordt... Het getoeter betekent ook niet per se echt gevaar: het is echt een soort richtingaanwijzer op straat - “pas op, ik kom de bocht in”, “pas op, ik kom rechts/links van je rijden”, “komaan, een beetje sneller aub”. Als het dan toch menens is (je staat bijvoorbeeld echt in de weg), dan kunnen ze dat ook wel duidelijk maken in hun (op dat moment zeer felle en aanhoudende) getoeter. Heel efficient is het hele toetersysteem echter niet, zo blijkt als je de stadsbussen en de doorsnee auto eens bekijkt. Onder de dikke pak verf waarmee de stadsbussen in felle kleurtjes zijn opgedirkt, zit nog weinig blik. Bijna elke bus rijdt met een gigantische ster(renstelsel) in z’n voorruit (Car Glas heeft er geen beginnen aan). De auto’s die je vindt zonder krassen of bulten zijn schaars.

Over het stof had ik al verteld. Als je je voet neerzet, vliegt er een stofwolkje omhoog. Alles ziet er grijs uit, en het ruikt vaak echt naar bouwwerf. Maar er is ook het smog. De warme walm van alle (slecht onderhouden) uitlaten samen, zeker in de ochtend-/avond-/of zomaar door de dag-spits maakt je soms echt een beetje misselijk. Veel mensen lopen hier met een ‘echt’ of provisoir stofmasker rond, en de meisjes gebruiken hun sjaal vaak om hun mond en neus wat af te schermen van die lucht. Door al dat smog ziet de lucht in Dhaka er ook nooit echt blauw uit. Hoewel de zon wel schijnt en door het smogdeken priemt, ziet de hemel er geelwit uit, met soms een grijsblauwe tint. We hebben nog maar 1 keer echt het idee gehad dat de lucht hemelsblauw was, en dat terwijl het hier nog niet bewolkt is geweest...

Intussen heb ik al heel wat Banglales gekregen en kan ik me toch al wat uit de slag trekken in het dagelijkse leven. Het is een absolute ijsbreker als je wat stuntelig Bangla praat met de CNG-driver of de verkoper – en de perfecte oefening voor ons!
De manier van lesgeven hier is wel bijzonder. Klassikaal rijen woordjes opzeggen of dialogen nazeggen in koor zijn we hier niet (meer) gewoon, en van het nut ervan moeten ze mij nog overtuigen... Maar goed, we mogen wel zelf ook een stukje aangeven wat we willen weten, en dat is fijn... De eerste dag op eigen houtje in het Language Center geraken bijvoorbeeld, was geen lachertje. Voor dag en dauw opstaan, om vervolgens drie kwartier te wachten voor een CNG je heel dat eind door de ochtendspits wil loodsen (en dat dan nog alleen maar dankzij een behulpzame man die hem wist te overtuigen), is al een beetje zonde van de slaap. Tijdens het wachten een man naast je zijn neus “coureursgewijs” zien snuiten in de goot (die bovendien verstopt zit en dus ruikt naar een mengeling van rioolwater en rottend afval - de goot wel te verstaan, niet de neus van die man) is ook niet apetijtelijk... Dan verdwalen in de wirwar van identiek lijkende straatjes in de omgeving van de school, en vervolgens extra moeten betalen aan de gretige chauffeur: niet bevorderlijk voor het ochtendhumeur. Eerste les die dag? De weg uitleggen in het Bangla, en herkenningspunten kunnen noemen. (Sindsdien ging het beter met het ochtendhumeur  )
Trouwens: onderweg zie je hier vanalles: een venter met “balonnetjes” met suikerspin in, een riksjafiets met een heel gezin achterop, fietskarren torenhoog beladen met alles wat je je maar kunt inbeelden, mensen (met de vreemdste bagages) bovenop de bus, heel veel bedelaars (moeders met baby’s, mensen met een handicap) die op je raam komen tikken of mensen die vanalles en nog wat proberen te verkopen (popcorn, versneden fruit, kranten, boeken, handdoeken, ...). Het is altijd stil in de CNG. Niet alleen omdat je elkaar amper verstaat met al dat lawaai op straat, maar ook omdat je je ogen de kost kunt geven met alles wat er passeert.

Na de les terug naar Lalmatia (de wijk waar ik verblijf en waar VSO gevestigd is). De rijst en dal (linzencurry) wekken nu al niet meer zo sterk mijn hongergevoel op, dus kozen we deze week geregeld voor een alternatief (toast met gebakken ei met tomaat bvb). En dan terug een trainingssessie. De 3 briesende airco’s in het lokaal zijn nu nog niet echt hoognodig, maar worden toch steeds lustig benut: ik krijg het er zelfs koud van! Maar ondanks de frisse lucht, komt de middagdip me ongenadig hard overvallen. De eerlijkheid gebiedt mij te vertellen dat ik al een paar keer een stukje heb gemist, dromend dat ik wakker de training zat te volgen, maar toen ik mijn ogen open deed, stond er toch iets anders op het bord dan waar ik aan zat te “denken”... Als het hier (bijna) donker is, tegen 17-18u, zit de training erop. Dan is het koken/eten kopen/iets gaan eten geblazen.

De avond vliegt hier telkens ontzettend snel voorbij. Een wasje doen duurt toch wat langer bijvoorbeeld, als je zelf de wasmachine bent. Even op het internet is ook een werk van lange adem, gezien de trage verbinding. Mailverkeer bijhouden is geen evidentie, dus alleszins mijn excuses voor wie een tijdje moet wachten op antwoord – ik heb me voorgenomen om mijn mails vanaf nu offline te typen, zodat ik minder tijd verlies met internetmiserie...
Sinds deze week doen Liesbeth en ik voor het slapen gaan een “Liensbeth’s private gym class” op onze plank (= bed): wat oefeningen om onze lijfjes een beetje in vorm te houden/krijgen. Dat doet wel deugd eigenlijk!

Ik heb al jullie leuke afscheidsgadgets rond mij gelegd in mijn bed: zo ben ik warm omringd (en ligt alles ook op een veilige plek). En met het getoeter en geroep op de achtergrond – en de oordopjes stevig in mijn oren – zweef ik meestal heel snel naar dromenland...

---

Morgen is het hier weekenddag: dan ga ik eens een kijkje nemen bij het zwembad van de expatclub in Dhaka (misschien vind ik daar een beetje vakantiegevoel?).
En zaterdag vertrekken we op fieldtrip naar Shatkira (niet Shakira ) voor 4 dagen (2 dagen rijden, 2 dagen daar verblijven) met als ontspanning: een boattrip in de Sundarbans!! Duimen dus dat ik een Bengaals tijgertje zie!! (vanop veilige afstand liefst...)
Ik kijk er in elk geval heel erg naar uit om Bangladesh-buiten-Dhaka te zien...
Hopelijk levert dat ook enkele leuke beelden op om met jullie te delen!

Tot dan!

Geplaatst door LienVerbeke 5:54 Gearchiveerd in Bangladesh

Email deze blog postFacebookStumbleUpon

Inhoudsopgave

Reacties

dag Lien! wat een fantastisch verslag van je verblijf. heerlijk om te lezen. we ruiken, proeven en luisteren mee... hopelijk een zeer leuke trip buiten de stad om te bekomen van alle eerste indrukken. groetjes uit het BDC. marianne

door marianne h

Deze blog bericht is nu gesloten voor reacties van niet-leden van Travellerspoint. Je kan nog wel een reactie achter laten als je lid bent van Travellerspoint.

Vul hier jouw Travellerspoint login details in

( Wat is dit? )

Als je nog geen lid van Travellerspoint bent, kun je gratis lid worden.

Word lid van Travellerspoint