Een Travellerspoint blog

Die hartals...

Wat is dat nu eigenlijk precies?

sunny 33 °C

Hartals zijn in Bangladesh vaak een grote stoorzender in de uitvoering van plannetjes, dat konden jullie eerder hier en daar al lezen. In een land waar plannen sowieso al geen evidentie is, staan hartals de dag van vandaag bovenaan het lijstje van stoorzenders.

Maar was is dat nu eigenlijk, een hartal?

Een hartal is een nationale stakingsactie, waarbij alle scholen, winkels, kantoren, ... gesloten zijn. Op een hartaldag ligt het land plat. Er wordt niet gewerkt, gewinkeld, gehandeld, er is geen import of export, geen transport (of toch heel beperkt), ...
De bedoeling van zo’n hartal is de regering duidelijk te maken dat men het niet eens is met wat er gebeurt, met een beslissing die werd gemaakt, ...
Specifiek in Bangladesh zijn hartals eigenlijk een oud zeer. Ze zijn er altijd al geweest en zullen er zeker nog een tijdje zijn. Belangrijk is dat het niet de man in de straat is die hierover beslist (die is er vooral de dupe van), maar de oppositiepartijen. Zij kondigen (meestal de avond voordien) aan wanneer en hoe lang er een hartal komt...

Een stukje ontstaansgeschiedenis van Bangladesh is een handig kader om de huidige trouble te kunnen plaatsen:
Oorspronkelijk was (het huidige) Bangladesh een deel van India. Toen de Britten India niet meer geheel in de hand hadden, beslisten ze om het land op te delen in 2 gebieden, op basis van religie. Zo ontstond in 1947 het huidige India, afgesplitst van Pakistan - een land dat toen uit 2 delen bestond die 1600 kilometer uit elkaar lagen (Oost- en West-Pakistan, waarvan West-Pakistan het land is dat we als het huidige ‘Pakistan’ kennen).
Dat was niet echt een haalbare strategie natuurlijk, vooral aangezien beide ‘landsdelen’ noch geografisch, noch cultureel-evolutionair iets deelden, zelfs geen gemeenschappelijke moedertaal. Het Pakistan van toen werd geregeerd vanuit West-Pakistan, waardoor Oost-Pakistan nog steeds het gevoel had gekoloniseerd te zijn – deze keer niet door de Britten, maar door de Pakistanen. De spanningen namen steeds toe en kenden een hoogtepunt toen West-Pakistan de overweldigende verkiezingsresultaten van de links-seculiere partij Awami League in Oost-Pakistan volledig naast zich neer wou leggen ten voordele van een politiek gebaseerd op de Islam, en toen de Oost-Pakistanen (Bangladesh) hun moedertaal dreigden te moeten inwisselen voor het Urdu (een taal die ze hier helemaal niet spreken).
Zo ontstond in 1972 - na een hevige Liberation War - het huidige Bangladesh: vanuit het streven naar 1 staat, 1 natie, waarin verschillende religies en volkeren konden samenleven en met behoud van hun eigen moedertaal, het Bangla. Nationalisme en secularisme zijn hier de sleutelwoorden.
De stichtende partij tijdens de kinderjaren van Bangladesh was dus Awami League, geleid door de vader van de natie: Banga-bandhu (bandhu = vriend).
Maar in 1975 werd Bangabandhu en zijn hele familie vermoord en werd de staat overgenomen door diegenen die het moordcomplot hadden bedacht.
Sindsdien is de politieke geschiedenis van Bangladesh het best te omschrijven als een constant “haasje-over” van partijen met een tegenovergesteld gedachtengoed. Ze lossen elkaar termijn na termijn af en daarmee doen ze ook steeds teniet wat in de vorige termijn werd gerealiseerd (wegens het contrast met hun eigen ideologie: links-seculier versus nationalistisch en religieus-georienteerd (Islamitisch in dit geval)). Vooruitgang is op die manier heel lastig natuurlijk...

De dag van vandaag ligt de frequentie aan hartals wel erg hoog en is er veel meer agressie, en daar zijn meerdere redenen voor.

Volgend jaar in januari zijn er verkiezingen in Bangladesh. Vandaag is de Awami League aan de macht in Bangladesh. Zij zijn links georiënteerd en secularistisch. Maar de oppositiepartijen willen heel duidelijk maken dat ze niet akkoord zijn met de huidige regering, en roepen dus geregeld een hartal uit die het land lam legt. Dat is hun manier van aandacht vragen en wie weet wel stemmen ronselen...

Daarnaast is het proces tegen 11 oorlogscriminelen uit de Liberation War een tijdje terug gestart. Deze mensen waren (mede)verantwoordelijk voor de genocide en verkrachtingen in die tijd. Dat deze rechtszaken nu voorkomen, is mogelijk doordat Awami League vandaag de dag aan de macht is in Bangladesh. Maar dat is zeer tegen de zin van Jamaat Al Islami – de politieke partij waar deze oorlogscriminelen lid van waren/zijn. Zij uiten dus hun protest...via hartals.
De eerste veroordeelde is het land uitgevlucht.
De tweede kreeg levenslang. Daarop kwam er een sterke (maar vredevolle) reactie over het hele land door mensen die eisen dat deze man de doodstraf krijgt, wat volgens het Bengaalse rechtboek de juiste strafmaat is. Zij (Shahbag movement) houden al ruim een maand lang non-stop vredige betogingen.
De derde kreeg de doodstraf. Dat lokte hevig protest uit van Jamaat, met een sterk verhoogd aantal hartals tot gevolg, en helaas ook een sterke toename van geweld. De kranten staan vol met afschrikwekkende verhalen: de voorbije dagen werden gemiddeld 40 mensen per dag vermoord, hindu-dorpen werden afgebrand, politieagenten gemarteld, ... Een paar steden zijn nu in handen van het leger in een poging om de situatie in de hand te houden. Vooral overheidsgebouwen/vertegenwoordigers/voertuigen zijn het mikpunt van agressie.
Vorig weekend laaide de agressie fel op toen Jamaat een foto publiceerde van de maan met daarop het gezicht van de veroordeelde (alsof het een verschijning was). Heel veel mensen geloofden dit als teken van zijn onschuld, en gingen door het lint...
Deze week (en ook vandaag) werd er nu ook een hartal aangekondigd door BNP (Bangladesh National Party) (de andere oppositiepartij) uit protest tegen de hartals door Jamaat.
Zo blijven we bezig natuurlijk...
Zondag volgt de uitspraak in de zaak tegen de 4de oorlogsmisdadiger... Dat zal zeker niet zonder gevolgen blijven. En dan zijn er nog 7 rechtszaken te gaan...

Al dat gestaak heeft natuurlijk ook gevolgen, niet in het minst voor de economie.
De hele handel ligt stil, de beurscijfers maken een duik naar beneden, de prijzen van sommige producten schieten de lucht in omdat ze niet tot op hun bestemming geraken, duizenden containers zitten vast en komen het land niet in/uit, ... De kleine handelaar wordt niet bevoorraad, de groenteboer moet toekijken hoe zijn groenten liggen te rotten omdat hij ze niet tot in de steden krijgt, de wegen worden afgezet (door vuurposten, door vrouwen en kinderen als levend schild), politie-agenten, overheidsvoertuigen en –gebouwen worden bekogeld met stenen/molotovcocktails, ...

En zo komt het ook dat ik nog steeds in Dhaka zit, “vastzit”. Ik kan nog niets doen want ik heb nog geen job, onze inductie training zit erop, en tijdens hartaldagen is alles dicht. Vorig weekend (er waren 4 opeenvolgende hartaldagen aangekondigd) hebben we dan ook onderdak gezocht bij Maggie, een vrijwilligster die in de diplomatieke wijk van Dhaka woont. Daar is het doorgaans rustig (geen agressie) op hartaldagen, en het zwembad van de expatclub is er om de hoek. Dat leek ons wel iets aangenamer dan 4 dagen binnen zitten in het appartement. Maar daarvoor zijn we natuurlijk niet naar hier gekomen: om te zonnen en te zwemmen...
Het plan is nu dat ik zaterdag (9 maart) vertrek naar Rangpur, maar het mag jullie inmiddels duidelijk zijn: dat hangt nog van veel factoren af. De enige zekerheid is de constante verandering.

We shall see,
Insha’Allah...

Geplaatst door LienVerbeke 11:13 Gearchiveerd in Bangladesh

Email deze blog postFacebookStumbleUpon

Inhoudsopgave

Reageer als eerste.

Deze blog bericht is nu gesloten voor reacties van niet-leden van Travellerspoint. Je kan nog wel een reactie achter laten als je lid bent van Travellerspoint.

Vul hier jouw Travellerspoint login details in

( Wat is dit? )

Als je nog geen lid van Travellerspoint bent, kun je gratis lid worden.

Word lid van Travellerspoint