Een Travellerspoint blog

Rangpur....at last.

sunny 31 °C
Bekijk Met VSO naar Bangladesh op LienVerbeke's reiskaart.

Hoewel ik op 9 maart effectief in de minibus zat, op weg naar Rangpur, kon ik het nog steeds niet echt geloven. Eindelijk, vele hartals later, konden we Dhaka dan toch achter ons laten en onze échte bestemming gaan ontdekken; gepakt en gezakt met zeker evenveel bagage als nieuwsgierigheid.

De aankomst was niet meteen rozengeur en maneschijn. Mijn “E.D.” (Executive Director) was in geen velden of wegen te bespeuren, het eerste uur in Rangpur bestond uit ‘wachten op Godot’, en de accomodatie die DCPUK had voorzien was een grote tegenvaller (een soort achtergebouw van een kantoor, zonder lichtinval, vochtig en met een typische “natte-kelder-geur”: een plek waar geen ‘thuis’ van te maken valt). Dat was dus wel even slikken.
De volgende ochtend (na een nachtje logeren bij Fyrn, mijn Filipijnse mede-VSO-volunteer en ook tewerkgesteld bij DCPUK) heb ik direct mijn stoute schoenen aangetrokken en mijn E.D. aangesproken over het ‘huis’. Gelukkig reageerde hij heel begrijpend en was akkoord om een nieuwe plek voor me te zoeken. Tot die tijd kan ik bij Fyrn blijven logeren, in haar 2de slaapkamer.
Mijn stuntelige pogingen om me in het Bangla verstaanbaar te maken, werden warm onthaald door de collega’s. Ze appreciëren het enorm dat ik de moeite doe om hun taal te beheersen en reageerden heel positief op mijn vraag om bijkomende lessen Bangla te krijgen hier.

Rond de middag kon ik al direct mee naar één van de dorpen waar ik zal werken: Kuribisha.
En toen wist ik het zeker: ik zit hier goed, dit is ‘juist’. De omgeving rond Rangpur ‘town’ is alles en meer van wat ik hoopte dat ik hier zou vinden. Genieten dus, met àl mijn zintuigen: de geur van verse buitenlucht (in tegenstelling tot de uitlaatdampen in Dhaka), de stilte - enkel onderbroken door tsjirpende vogels, mekkerende schapen, tokkelende kippen en zingende mensen (en niet meer door het onophoudelijke, snerpende getoeter van auto’s), de zon en een briesje op mijn huid, en het frisse groen van rijstvelden, bananenbomen, bamboebosjes, en tabaksplantages. De kleurrijke vlekjes mens tegen die achtergrond vormen een prachtig contrast.
Wat ik me als kind voorstelde bij ‘een boerderijtje in de middeleeuwen’ (waar ik ook naartoe terug wou worden geflitst met een teletijdmachine – tjah... ), kan ik daar met eigen ogen en in levenden lijve zien: boerderijen rond kleine binnenkoertjes, met een grote hooiberg ernaast, dieren die los over het erf rondlopen en een vuurtje onder het afdak op de koer... En zo komt mijn kinderdroom dan toch nog uit.

Mijn werkomgeving is dus in elk geval een gigantische meevaller. Ik kan niet beschrijven hoe graag ik daar ben, maar laat de beelden voor zich spreken en hoop dat jullie op die manier ook kunnen meegenieten.
Om een genuanceerd beeld te geven van hoe het leven hier is, moet ik ook vertellen over de frustraties.
Hier zijn en binnenkijken in de aanpak van organisaties, is een echte eye-opener. Het wordt pijnlijk duidelijk hoe lang de weg is die nog moet worden afgelegd voor er hier grondig en duurzaam dingen kunnen veranderen, en hoezeer ik mijn eigen verwachtingen van wat ik in (amper) 9 maanden kan bereiken moet bijsnoeien.
Maar ook het leven van alle dag is geen koekenbak en vraagt heel veel tijd en energie.

Een paar voorbeelden:
Op kantoor hebben amper 2 mensen een pc. Hun beheersing van het Engels is heel beperkt, waardoor ze de helft van de mails die ze krijgen eigenlijk niet begrijpen. Oplossing: uitprinten en op het bureau van de baas leggen (die evenmin Engels spreekt). De PC wordt trouwens pas ten vroegste 2u na aankomst op kantoor opgestart, want er moet eerst thee gedronken worden en krant gelezen en met iedereen een praatje geslaan. Vervolgens komt er zeker 3 man mee rond de pc zitten om verder te praten, terwijl de pc-persoon af en toe een blik op het scherm werpt.
Op elk bureau liggen stapels geel-bruin geworden papieren en ook de keuken doet dienst als een soort archief van losse stapels vergeelde documenten.
Als je één van je collega’s/verantwoordelijken de gegevens bezorgt en afspraken maakt om samen naar een meeting te gaan, kan je er donder op zeggen dat die er niet is.

Zowel tijdens als buiten het werk gaat ook ontzettend veel tijd en energie naar pogingen om met elkaar te communiceren. Zo is yoghurt kopen bijvoorbeeld een ‘mission impossible’.
Je gaat naar de winkel en vraagt om curd (= Bangla voor yoghurt). Vervolgens doet de verkoper het teken van iets neerleggen: “yes yes, card”. “No, not cArd, cUrd, yoghurt, made from milk.” “Aaaaah, yes yes, cArd!” (opnieuw het teken van iets neerleggen op tafel). “No, not cArd, ... (etc)”, om vervolgens iemand mee te slepen naar een winkel waar ze zoete yoghurt verkopen (niet bepaald een delicatesse, als je ’t mij vraagt), ernaar te wijzen en te zeggen “misti na” (niet zoet). “Yes, yes, misti.” “No, misti na lagbe” (no, i need not sweet) “Yes, yes, misti”. Enfin, ik kan je wel zeggen: tegen die tijd heb je écht geen zin meer in yoghurt en staak je je pogingen...

Ook wachten is een echte minutenvreter. Zo maak je een afspraak met een lerares Engels (omdat we graag extra lessen Bangla zouden krijgen om het communicatieprobleem tot een minimum te herleiden) om 11u30, om haar uiteindelijk om 14u30 te zien verschijnen. Of je staat in een winkel, en moet wachten tot de verkoper het zakje waarin hij je waar wil opbergen eerst eens van alle kanten en hoekjes heeft bekeken, omgedraaid, nog eens omgedraaid, opzij gelegd, nog eens opgepakt, opengeprutst, niet rond de goederen krijgt, nieuw zakje neemt (met hetzelfde studie- en omdraairitueel), ...

Als een gemaakte afspraak doorgaat (verrassend!), blijkt vaak dat niet alles is wat het lijkt (de volgende verrassing dus).
Zo hadden we (Fyrn, mezelf en een andere vrijwilligster die voor een melkbedrijf werkt) een afspraak met een dorp, waar mijn organisatie had geïnvesteerd in een melk-coöperatieve. Zo kunnen de locale boeren hun krachten bundelen en hun melk aan een betere prijs verkopen aan bvb het melkbedrijf waar de andere vrijwilligster voor werkt. Goed idee! Dus we gaan allemaal samen naar het dorp om met de boeren te praten. Als we daar aankomen, blijkt dat de mensen niet allemaal samen in het lokaal zijn waar ze hadden moeten verzameld zijn. Dan maar één voor één alle boerderijtjes aflopen en tellen hoeveel koeien er zijn... Om vast te stellen dat er helemaal niet genoeg koeien zijn voor een coöperatieve, laat staan om melk te leveren aan het bedrijf in kwestie...

En dan is er nog het steeds veranderen van afspraken en plannen. Dat de hartals vaak stoorzender zijn, dat wisten jullie al. Maar ook daarnaast moet ik vaststellen dat elke afspraak die ik in mijn agenda genoteerd heb tot nu toe (en dat was er minstens elke dag 1) nadien weer heb moeten schrappen en verwisselen door iets anders. Gelukkig ben ik niet zo hard gehecht aan plannetjes  Zonder flexibiliteit word je hier gegarandeerd knettergek.

Door meer met de lokale bevolking te moeten overleggen en samenwerken, wordt ook meer voelbaar dat er een positieverschil is tussen man en vrouw. Er wordt vaak niet de moeite genomen om naar onze mening te luisteren, of om te vertalen wat er onder de mannen onderling in het Bangla wordt overlegd. Dat is geen leuk gevoel, er zowat bij te staan als een onnozel schaap en niet betrokken te worden. Maar ook daar hoop ik dat een betere beheersing van het Bangla, en tijd om te tonen wat ik voor hen kan betekenen, op termijn wat meer balans kan brengen.

Enfin, ik ben ontzettend blij dat ik hier ben, en ik voel mij hier goed.
Het stadje is eigenlijk maar een groot dorp, en binnen de 5 minuutjes sta ik tussen het groen en de rust waar ik zo van geniet.
Het werken is geen makkie, omwille van de communicatiemoeilijkheden, het onvermogen dingen te plannen en een duidelijk gebrek aan efficiëntie, maar tegelijk bruis ik van de ideeën, zeker na overleg met enkele instanties die héél mooie projecten hebben en mij inspireren en enthousiasmeren om te doen wat ik kan met de tijd die ik hier heb.
De frustraties van alle dag nemen we erbij, zo gaat het hier nu eenmaal, en het zal ikzelf zijn die mij daaraan moet aanpassen en niet omgekeerd.

Gisteren zijn wel de eerste ziektekiempjes binnengeslopen, nadat mijn E.D. recht in mijn gezicht had gehoest (niet opzettelijk of kwaad bedoeld: basiskennis over hygiëne en ziektepreventie is hier gewoon echt minimaal), waardoor ik het nu zelf ook heb zitten.

Maar het mag duidelijk zijn: mijn hoofd en geest zijn kiplekker.

Geplaatst door LienVerbeke 17:51 Gearchiveerd in Bangladesh

Email deze blog postFacebookStumbleUpon

Inhoudsopgave

Reacties

Super uw verhalen. Blijven doen. Herken wel verschillende situaties die ik ook gekend heb. Bij mij waren mijn collega's en werkgever in één keer een volledige week weg zonder iets te zeggen en niemand wist wanneer ze terug zouden zijn. Achetraf bleek dat ze een week cursus in de hoofdstad waren gaan volgen.
Het feit van daar te zijn is op zich al super belangerijk voor de mensen. Geef de moed zeker niet op uw werk wordt zeker en vast enorm geapprecieerd.

Succes nog en geniet van elk moment.

door Bruno Goeminne

Hey Lien
Elke keer opnieuw geniet ik van jouw verhalen. Door de manier waarop je schrijft en waarop je alles verwoordt, krijg ik zelf het gevoel ter plekke te zijn.
Het is fijn om te horen dat je eindelijk op jouw eindbestemming gearriveerd bent.
Geniet ervan en ik ben ervan overtuigd dat je daar een mooi en ongelooflijk avontuur zult beleven. Leuk dat je daar je eigen stempel op kan drukken.
Vele groeten,
Helen Vermeulen

door Helen Vermeulen

Hey Lien,

je schrijft super! En inderdaad, wat Bruno zegt, herkenbaar... Maar je lijkt er goed me eom te gaan. Als je over 8 maanden terug bent zal je 'flexibiliteit' zeker als kwaliteit kunnen gebruiken. 'Geduld' is er nog zo eentje ;-)
Lien, doedagoe en blijf schrijven, heerlijk om zo een beetje mee daar te zijn!!! Ik ben nu zelf bijna zoals die vrouwen daar die amper buiten komen, maar vanaf 15 april duik ik ook weer het werkleven in. Werkzoekenden wees maar klaar!!! :-D

door Sonja

Deze blog bericht is nu gesloten voor reacties van niet-leden van Travellerspoint. Je kan nog wel een reactie achter laten als je lid bent van Travellerspoint.

Vul hier jouw Travellerspoint login details in

( Wat is dit? )

Als je nog geen lid van Travellerspoint bent, kun je gratis lid worden.

Word lid van Travellerspoint