Een Travellerspoint blog

Maten en Gewichten.

sunny 33 °C

Het is twee maanden geleden dat ik naar Bangladesh vertrok. Bijna toch. En twee weken sinds ik in Rangpur toekwam, ongeveer. In die tijd heb ik afgeleerd om heel precies te zijn, want alle meetbare begrippen blijken hier heel rekbaar te zijn.

Tabel met maten en gewichten (Bengaalse editie):

Tijd.
Visuele voorstelling: de smeltende klokken van Dali.
In het Bangla bestaat er geen woord voor “kwart na” of “kwart voor”. Dat is “bijna 9u” of “een beetje na 9u”. Afspraken gebeuren hier “op Bengali-tijd”, zo zeggen de Bengalen het zelf. Dat betekent: het uur van afspraak vermeerdert met één tot anderhalf uur. Wachten, intussen iets anders gaan doen en dan zelf ook weer “te laat” verschijnen, is de norm. Als dat op onze blanke zenuwen gaat werken, dan prikkelt dat niet de zenuwen, maar wel de lachspieren van de Bengalen.
Maar let op! Als je zelf ergens wordt verwacht, en er vanuit gaat dat je je best niet teveel haast om de frustratie van het wachten te vermijden, dan kan je voor een verrassing komen te staan. Ben je dàn 10 minuutjes te laat, dan word je wel op de vingers getikt.

Afstand/Reistijd.
Als je vraagt hoe lang het rijden is naar Bogra, dan antwoordt men: 2 uren. Vaststelling: zowel op de heen- als op de terugweg is het, zonder files of oponthoud: 4 uren. Zegt men 8u, dan blijkt het 14u te zijn.
Centimeter of inch? Het is mij nog steeds niet duidelijk wat ze hier gebruiken. In elk geval, ik zeg nu altijd 180 cm/6 inch – dat moet zo ongeveer kloppen, denk ik. En zo niet, dan geeft daar toch geen kat om...

Gewicht.
Verrassend is dat de wijzer van de weegschaal lijkt te stijgen, in plaats van te zakken. Nondedju, ik heb dus iets teveel op het Bengaals dieet gerekend voor ik naar hier vertrok...
Dat ik hier verdik is eigenlijk geen wonder. De verhouding koolhydraten – groenten is hier volledig omgekeerd. De hoofdpla is rijst, en groentjes, vlees/vis zijn echt een bijgerechtje. Bengalen houden van (mier)zoet, dus bijna alles bevat (veel) suiker. Hoewel mijn voorkeur normaal altijd naar ‘hartig’ gaat, went al dat zoets na een tijdje wel: niet goed! Bovendien zijn Bengalen enorm gastvrij en kennen ze geen mate in hun gulheid, wat zich meestal vertaalt in eten, eten, en nog meer eten.
Het toppunt was toch toen we op één dag tijd twee uitnodigingen hadden. ’s Middags werden we verwacht voor de lunch bij Salim. Zijn vrouw had vis, kip en vlees (geit) gekookt, groentjes (warm en koud), pilau (rijst met – lekkere – kruiden), ... Tijdens het wachten; kregen we alvast fruit en koekjes te knabbelen. Eens de lunch achter de kiezen was, kregen we al meteen thee (met veel suiker en melk) en mierzoete gebakjes. Vijf uren na aankomst moesten we echt naar huis, om tijdig op onze volgende afspraak te zijn.
Dat was bij onze buurvrouw (en collega), voor haar dochtertje’s verjaardag. De avond begon gezellig met een blitse taart met kaarsjes op (handig, want er was op dat moment net geen stroom). Oef, dacht ik, het is gewoon een stukje taart... Dat lukt misschien nog net, na die gigantische lunch. Maar het taartje was nog maar net op, of we werden de keuken in geloodst, waar een bomvolle tafel stond te wachten. Met het opscheppen (op je bord) zijn ze altijd ontzettend enthousiast. De aanblik van dat bord met rijst, tot de rand gevuld, was toch even slikken. Als blanke gasten kregen we de eer om als eersten aan tafel te gaan. Weer vlees, vis en kip, warme en koude groenten, pilau, linzenkoekjes, ... Met bérgen. Ik kan het je garanderen: dat is werken geblazen... Maar het is wel allemaal heel lekker eigenlijk...

Voedingswaarde.
Gek: in Europa worden voedingswaarden gepromoot door luide aanbevelingen op de verpakking zoals “light”, “low calorie”, “low fat”, ... En hier is het net het omgekeerde. De verpakkingen willen duidelijk maken hoe “nutritious” alles is, om zo de koper te overtuigen voor hun product te kiezen.
Ook mijn huisgenootje Fyrn kiest resoluut voor de meest “nutritious” producten, gezien ze niet liever wil dan verdikken. Ikzelf ga liever op zoek naar de light-versie.
Trouwens, over ‘light’ gesproken: Aziaten willen allemaal zo wit mogelijk zijn, en wij blanken willen een bruin tintje. In België ga je naar de zonnebank, in de Filipijnen ga je om een injectie om er bleker uit te zien. Contrasten in Bangladesh...

Gestalte.
De kippen hier zijn zo mager, dat er volgens mij aan een hele kip minder vlees hangt dan aan één kippenpoot in België. En ook bij de koeien kun je de ribben tellen en steken de heupbeenderen uit. Hoe dun en klein ze zijn valt vooral op als je ineens een ‘normale’ (naar onze normen) koe ziet: mastodonten, in vergelijking met de spillebeentjes hier!
Mijn eigen gestalte is trouwens ook een spectakel voor de Bengalen. Ik toren boven iedereen uit: blank én reusachtig, daar moet je toch wel even naar staren...

Prijzen.
Bangladesh is een supergoedkoop land, zoveel is zeker. Je Maar als blanke betaal je de Bideshi Price (vreemdelingenprijs). Dat is niets officieels natuurlijk, maar ik noem het zo, wanneer ik voor de zoveelste keer het vijfvoud van de normale prijs te horen krijg. Logisch dat ze het proberen, maar het is toch vermoeiend om voor elk akkefietje te moeten gaan discussiëren over de prijs. Het heeft geen zin om eens ‘foert’ te zeggen, en toe te geven voor een te hoge prijs, want dan hang je eraan voor alle volgende keren. De tamtam doet zijn werk, en iedereen weet dan dat het bij jou lukt om teveel te vragen.

Structuur.
Intussen ben ik volop bezig “mijn” dorpen te bezoeken en zicht te proberen krijgen op de situatie daar. Het spijtige is dat er geen documentatie is over de vorige placements, waardoor ik alles opnieuw moet proberen achterhalen wat ongetwijfeld al door mijn voorgangers is nagegaan. Ik moet me beroepen op de informatie die ik krijg van de jongeren en de Citizen Committee Members in de dorpjes. Niet eenvoudi g, als je niet dezelfde taal spreekt. Maar wat het ook heel moeilijk maakt, is dat de informatie niet overeen stemt. Niemand kan mij vertellen wie de president of secretaris van de Youth Club is, of tenminste: iedereen vertelt iets anders.

(Omgangs)Normen.
Hardop geeuwen, telefoneren of met je buurman babbelen tijdens een meeting/workshop, daar zien ze hier geen graten in. Hardop boeren? Geen probleem. Rochelen, snuffen: het kan allemaal.
Maar ook wij (westerlingen) zijn op onze manier ongelikte beren. Ons criticisme, hoewel nodig voor de job, is soms heel lomp en in schril contrast met de gebalanceerde manier waarop Bengalen hun mening uiten. Ze zijn het “een beetje eens en ook een klein beetje oneens”, bijvoorbeeld. Ze gaan je altijd eerst en vooral heel erg bedanken voor je inbreng, je mening, je kritiek. Hun reactie is zo ontvankelijk en dankbaar, dat je met het schaamrood op je wangen staat na je (in verhouding) boerse negativisme... Dat bleek nogmaals duidelijk gisteren, na een boeiende workshop met VSO, de partnerorganisaties, de nationale vrijwilligers (van de youth clubs & citizen committees in de dorpjes) en de internationale vrijwilligers. Niet dat ze per se actief aan de slag gaan met die feedback, maar vooral het contrast in het geven en ontvangen van feedback is groot.

Het weer.
Niemand kan mij vertellen welke temperaturen ik kan verwachten de komende maanden, in aanloop naar het regenseizoen. Ik heb al vanalles gehoord: van 35 graden (wat het nu al is, dus dat is nogal onwaarschijnlijk) tot 45 graden. Niemand lijkt het echt te weten. Ze zijn het er wel over eens dat het ‘heel warm’ wordt.
Er is intussen wel iets aan het veranderen. Vorige week werden we verrast door het eerste - heel plotse - onweer. Kort, maar krachtig. Tien minuten tot een kwartier felle wind, hevige regen, bliksem, omwaaiende bomen... en dan weer stil. Na de ‘storm’ is het koel en de lucht is fris en stofvrij. Een deugddoende afwisseling.

Uitdrukkingen.
In het taalgebruik gaat elke indicatie van maten of gewichten volledig verloren. Zo hoor je mensen heel vaak zeggen “een beetje veel” of “een klein groot probleem”, ... Heel moeilijk om je daar iets bij voor te stellen, toch?
Ik merk dat mijn eigen taalgebruik ook geleidelijk aan vervormt. Het is steeds behelpen met Engels en Bangla, zodat we op den duur een mengeltaaltje spreken. ‘Benglish’.

Bangladesh zit vol verrassingen. Zoveel is zeker. De leuze “everything is possible in Bangladesh” is een waarheid als een koe. Je kan het zo gek niet verzinnen, of het gebeurt hier.

Mijn voorbije weken:
Het is intussen 6 dagen geleden dat er nog een hartal was, wat lang is in vergelijking tot de voorbije maand. Dat was fijn, want daardoor kon ik meer naar de dorpjes en konden geplande activiteiten doorgaan zoals voorzien. In de dorpjes heb ik verschillende Youth Club activiteiten kunnen bijwonen, wat me een enorme boost gegeven heeft. Hoewel er altijd wel iets fout loopt, hebben de jongeren getoond dat ze echt wel capaciteiten hebben. Door meer met hen te spreken, wordt duidelijk dat we allebei verbetering willen voor de hele gemeenschap. Geleidelijk aan kom ik te weten wie mijn “bondgenoten” kunnen zijn in het overtuigen van andere jongeren over het belang van duurzame ontwikkeling, door te streven naar duidelijkheid in structuur en organisatie.

Deze namiddag verhuis ik naar mijn nieuwe, eigen stekje. Het is een heel mooi gelijkvloers appartement, spiksplinternieuw. Mijn verhuurder woont in hetzelfde gebouw, hij is landbouwkundige, en ... heeft een eigen moestuin in onze “voortuin”. Superleuk, gezien ik er op gehoopt had om hier mijn eigen groentjes te kunnen telen. Ook heel bijzonder is dat ik drie pitten gevonden heb in een banaan. Ik wil wel eens zien of er pit in die pitten zit...

Oh ja, ik ontdek hier ook nieuwe vaardigheden bij mezelf. Zo heb ik vorige week mijn eigen haar (bij)geknipt. Niet eenvoudig, zo in spiegelbeeld en “tegen je hand”, maar ik heb er geen kale plekken aan overgehouden. Voor herhaling vatbaar dus!
Ik begin wel mijn eigen naaimachientje te missen. Al die kleurrijke stofjes overal, het kriebelt om er leuke dingen mee te maken. Maar ik zal nog wat geduld moeten oefenen om die fleurige zomerjurkjes in elkaar te flansen...

Geplaatst door LienVerbeke 12:10 Gearchiveerd in Bangladesh

Email deze blog postFacebookStumbleUpon

Inhoudsopgave

Reageer als eerste.

Deze blog bericht is nu gesloten voor reacties van niet-leden van Travellerspoint. Je kan nog wel een reactie achter laten als je lid bent van Travellerspoint.

Vul hier jouw Travellerspoint login details in

( Wat is dit? )

Als je nog geen lid van Travellerspoint bent, kun je gratis lid worden.

Word lid van Travellerspoint