Een Travellerspoint blog

Open the window please...

sunny 33 °C

Ik wil jullie graag nog eens meenemen door mijn leven van alledag hier. Wandel gerust even mee door mijn voorbije week...

Zaterdag (22 maart) mocht ik een napier grass workshop met demonstratie bijwonen in Mominpur. Een gezellige dag in het dorp dus, zo werken tussen hooimijt, kalfjes en geitjes in. Voor een niet-binnenzitter als ik, is dit de perfecte vergaderzaal :-)
Na de middag werden we opgepikt door de VSO-van om naar Parbatipur af te zakken – u wel bekend als mijn zogenaamde bestemming, toen VSO Bangladesh mij per abuis de verkeerde placement informatie had doorgegeven ;-)

Zondag en maandag verbleven we in de guesthouse van het trainingscenter, samen met nationale vrijwilligers en vertegenwoordigers van de partnerorganisaties, voor een tweedaagse workshop met terugblik op het werkjaar 2012-2013 en een vooruitblik op het volgende. Boeiende discussies, onder meer over de challenges waar we hier in ons werk mee worstelen. Fijn om te weten dat iedereen toch tegen dezelfde demonen strijdt, met als koploper: (gebrek aan) communicatie. Inspirerend en voer voor een workshop intern, mijn gedacht. Verder een gezellig samenzijn, daar in Parbatipur, met steeds een kleine avondwandeling, en ook heel lekker eten...

Dinsdag was het Independence Day voor Bangladesh, en eigenlijk ook een beetje voor mezelf. Want dinsdag mocht ik verhuizen naar mijn eigen plekje.
Communicatiegewijs had dat wel weer heel wat voeten in de aarde. Als ik om 11u, zoals afgesproken, op kantoor aankom, blijken ze druk bezig met een sollicitatiegesprek. Dat het nu niet paste, of ik om 15u eens terug wou komen. Zo geschiede. Dat ze nog steeds bezig waren met het(zelfde!) gesprek. Of ik nog een beetje wou wachten.
Om 16u kwam er dan eindelijk schot in de zaak. Eerst werd ik geholpen om mijn bagage te versassen. Vervolgens begon mijn ijverige helper het logeerbed uit Fyrn’s flat te demonteren. “Euh, dat was niet de bedoeling! Wacht eventjes, ik bel onze baas, want dat bed moet hier blijven.” Dat viel in dovenmansoren. Jij je zin, denk ik dan: haal dat zware houten bed maar uiteen, hijs het 3 verdiepingen naar beneden, om het dan straks toch weer helemaal terug naar boven te sleuren en in elkaar te steken. En ook hier: zo geschiede.
Vervolgens op naar het huis (aka het hol) dat ze mij eerst wilden geven. Het leek mij haast niet mogelijk, maar toch: het stonk er nog harder dan voordien. Enkel met een sjaal stevig tegen neus en mond gepropt, was het te doen. Mijn helpers begonnen ijverig te sleuren aan een kast uit de keuken. Schieten daar zeker 30 REUZE-exemplaren kakkerlakken van onder/tussen/achter, alle kanten op sjezend. Dankjewel, zet maar terug, deze donkere vriendjes nodig ik niet uit in mijn nieuwe stekje.
Het daglicht (want in ‘het hol’ is er geen licht) toonde ongenadig hoe vies alle meubeltjes waren. Eerst dus eventjes een sopje erover, voor dat door de voordeur ging. Voor de 4 meubeltjes heb ik 4 emmers gitzwart water moeten verversen. Om maar een idee te geven.
Maar geen 4 emmers sop konden de strijd winnen tegen de viezigheid op mijn fornuisje. Ik had het per ongeluk eventjes aangeraakt met mijn hand, die na 4 wasbeurten (met puur afwasmiddel) nog steeds zo kleverig was als secondelijm. Dan maar de zware middelen: met de steel van een lepel heb ik de halve centimeter dikke laag verouderd vet (en daarmee ook de verf) eraf geschraapt. Die schuurbeurt bleek het enige reddingsmiddel.

Mijn buren toonden zich intussen van hun beste kant. Tussen het schrobben door werd ik verwend met een lekker kopje thee, en gebakjes die ze speciaal voor mij waren gaan halen...
’s Avonds waren Fyrn en ik uitgenodigd voor een etentje bij onze baas. Lekker en gezellig, maar daarna was ik toch heel blij dat ik mijn bedje kon opzoeken. Dat mijn matras maar een halve centimeter dik is, kon mij niet meer schelen. En naderhand bleek ook dat ik al goed aan de beddenplank ben gewend, want ik sliep als een roosje.

De volgende dag was het weer zover: hartal. Ik besloot de dag te gebruiken om mijn gerief wat verder een plekje te geven en – jawel – nog een beetje verder te kuisen. Toen wist ik het zeker: ik heb de voorbije 2 dagen meer gepoetst dan het hele voorbije jaar...
Na de middag kwamen mijn buren opnieuw langs met thee en met verse groentjes uit de moestuin. In ruil toonde ik hen foto’s van familie en vrienden, wat hen heel blij maakte. Ze kijken nu al uit om de bezoekers in levenden lijve te ontmoeten!
Schattig detail: het dochtertje van 7 noemt mij “auntie”. Als ze voor de deur staat, roept ze: “Auntie! Auntie! Please open the window!” (met dat schattige Benglish) – priceless!

Ook donderdag was er hartal, en zat er dus niets anders op dan vanuit kantoor te werken. Evident is dat niet, gezien ik nu eigenlijk in de dorpjes moet zijn om nuttig werk te verrichten en niet aan mijn pc. Bovendien is het internet hier gesloten vanaf de middag (enfin, het bereikt mijn modem toch niet meer in het kantoor), waardoor je ook technisch werkloos bent als je wat opzoekingswerk wil doen. Met andere woorden: hartaldagen zijn echt saaie en nutteloze dagen.
Soit, na de hartal ben ik naar de markt geweest.
Leuke vaststelling trouwens daar: ik weet niet hoe het komt, maar na mijn moeilijkheden vorige week om om te gaan met het eeuwige gestaar, geroep en gedoe op de markt, kon ik deze keer echt genieten van het ‘shoppen’. De knop is blijkbaar omgedraaid, en dat voelt veel beter...

Vrijdag ben ik op visite geweest bij Iulia in Pairabond, het dorp waar 5 andere VSO vrijwilligers wonen. Ze had ‘frietjes’ gemaakt met een heerlijk knoflooksausje (versgemaakt – en dankzij de veel zachtere smaak van de look hier niet zo’n aanval op de smaakpapillen) en een klein beetje parmezaanse kaas eroverheen (die zij gekocht heeft in Dhaka). Heerlijk smullen dus op het dak van haar huis tussen de boomtoppen. Iulia en Collins vroegen mij ook mee naar hun Youth Club Meeting in het dorp ernaast: heerlijke wandeling tussen de velden en opnieuw heel inspirerend om een sterke (en stipte!) Youth Club bezig te zien.
Na de meeting nog wat genoten van het gezellige dorpsleven: het mooie zicht, de rust, een klein marktje, een kopje thee met hun baas... En als afsluiter een soezelig ritje terug naar Rangpur, bij ondergaande zon.

Zaterdag mocht ik met één van de helpers van kantoor mee om een kleerkast te kopen. Nu blinkt een bruine plastic ladenkast in mijn kamer. Tjah, over smaken valt niet te twisten... Terugkeren van de markt, met kast en andere aankoopsels voor in mijn huis op een fietsriksja was trouwens een kluchtige onderneming: de kast stond waar normaal je voeten staan, en ik zat op de rugleuning met mijn voeten op de zitting. Nu hadden die Bengaaltjes een echte reden om te staren, en konden ze me niet zien zitten achter die kast :-)

Paaszondag begon op kantoor, gevolgd door een bezoekje aan het postkantoor. Waauw, dat was bijzonder... De werkstijl van de postbeambten is het best te omschrijven als “tai chi @ work” – het benadert het niveau van kunst. Het rommeltje papieren, bundels, pakjes, stempels, geld dat overal rondslingert maakt het mysterie compleet van hoe hier ooit een brief de bestemming kan bereiken. Een brief versturen in Bangladesh is een stevige geduldstest. Anderhalf uur heeft het me gekost om 1 stuk verstuurd te krijgen. En ik moest niet eens wachten aan het loket, moet je weten, dus we spreken over anderhalf uur netto ‘bedieningstijd’. Je moest erbij geweest zijn om het te geloven... Wanneer ze uiteindelijk, na anderhalf uur, toen ik éindelijk mocht betalen en bijna kon wegwezen nog eens geen wisselgeld bleken te hebben (wat nog eens goed was voor 15 minuten dralen), kwam de stoom toch wel bijna uit mijn oren.
Na zoveel beproeving, kon ik het niet meer opbrengen om terug naar kantoor te gaan en daar opnieuw het geduld op te brengen om te wachten op het internet dat niet meer komt (want het was al na de middag). Daarom besloot ik Iulia – die naar Rangpur was afgezakt voor onze paaslunch die we om 15-16u hadden voorzien - al een uurtje eerder op te zoeken. Ze had zelfs een kadootje voor mij mee! Blijkbaar is dat in Roemenië de gewoonte op Pasen...
Op de terugweg naar huis, werd ik bijna aangevallen door moeder Gans die met manlief en de 7 donzige dwergjes op stap was. Ze was mij zodanig in de smiezen aan het houden dat ze pardoes in de vieze riool viel. Daarna was ze natuurlijk nog pissiger en kwam ze “wijdwings” en met lange nek op mij af gemarcheerd. Dat was het signaal om er toch wat sneller de pas in te zetten ;-)

Maandag, gisteren, was opnieuw een hele dag in de dorpjes: eerst Mominpur en dan – mijn eerste kennismaking met –Afzalpur.
Het blijft intens genieten van de mooie omgeving, de rust, en het eenvoudige leven in de dorpjes, dat alles tegen een achtergrondmuziekje van tsjirpende vogeltjes met bonte jasjes...

Vandaag en morgen verhinderen hartals weer de bewegingsvrijheid, en vallen de afspraken in de dorpjes terug in het water. Het is altijd rijkhalzend uitkijken naar het volgende dorpsbezoek.
Het pure eenvoudige leven daar doet iets met me...
De beelden op facebook spreken voor zich, denk ik, en je kan er ook een kijkje nemen bij de workshops en in mijn nieuwe huisje.

Geleidelijk aan lijkt het hier toch wel warmer te worden. Over de middag is de zon echt sterk, en verkoelende briesjes hebben plaatsgemaakt voor warme winden (mihihi). Dat schijnt zo verder te gaan tot de regen in juni zijn intrede zal doen. Een moment waar Bangladesh naar uitkijkt, temeer gezien de overgrote meerderheid van de mensen leeft van de landbouw (vooral rijst en dus natte weiden) en afhankelijk is van grondwater...
Ik geniet intussen toch maar verder van de zonnestraaltjes, al is het zeker niet in bikini, of zelfs met blote benen. Een teint zal ik er dus niet aan overhouden, maar 't is wel een gezellig kader, zo door het open raam...

Geplaatst door LienVerbeke 14:08 Gearchiveerd in Bangladesh

Email deze blog postFacebookStumbleUpon

Inhoudsopgave

Reacties

Super uw verhalen. precies of we er zelf bij zijn. Blijven doen en het lijkt daar een mooie les van "hoe te relativeren".

door Bruno

Deze blog bericht is nu gesloten voor reacties van niet-leden van Travellerspoint. Je kan nog wel een reactie achter laten als je lid bent van Travellerspoint.

Vul hier jouw Travellerspoint login details in

( Wat is dit? )

Als je nog geen lid van Travellerspoint bent, kun je gratis lid worden.

Word lid van Travellerspoint